Naamloos

Versteend door de jaren,
Een gedicht zonder geraamte,
Kanker om het te verzwaren,
Een lichaam zonder schaamte,
Vervallen in gewoonten,
Bedeesd tot op het bot,
Heerser van een koninkrijk,
Een koninkrijk zonder lot,
Een oeverloze rivier,
Waarop ik me bevaar,
Met een kompas zonder vizier,
Richtingloos in het gevaar;
Een herinnering wordt vereerd,
Een verlangen altijd begeerd,
Een leven zonder haar.

Samen
zijn onze woorden

onze stemmen

onze gedachten

en
Samen
is onze liefde
zoals geenéén,


maar ík, ik ben zó
Alleen.

Letters to the Beloved, #3

Het is alsof mijn gedachten niet meer menselijk zijn, alsof ze boven al het mogelijk menselijke zweven, net zoals de mens er eindeloos over heeft gedaan voordat het kon vliegen, moet ook dit een compleet nieuwe uitvinding zijn, iets wat de mensheid nog nooit eerder ontdekt had, iets waarop ik, zodra ik me even zonder bovenmenselijke kwaliteiten voel, patent kan aanvragen ware het niet dat ik zelf geen idee zou hebben waar ik dan eigenlijk de ontdekking van claim; wanneer ik ren, ga ik minstens twee keer zo hard, wanneer ik moe word, geef ik daar helemaal niets om; als ik val, lach ik in plaats van beschaamd te zijn en huil ik alleen om de kleinzieligheid van al het leed en verdriet in het leven, dat toch, met de kracht van zoveel levenden, door de liefde, niet per sé de zwevende en onbegrijpelijke soort, hoewel ik het me wel zo voorstel, al dat leed wordt bestreden door die liefde, en zoals ik het nu voel, zoals ik mijn bloed krachtig voel pompen en mijn hart hoor vechten met elke slag, mijn vuisten niet gebald maar mijn handen in elkaar gevouwen als twee geliefden in elkaar gevouwen in bed, zo voel ik het, zo voel ik dat we sterker zijn dan al het verdriet, dan alle pijn, zelfs sterker dan de kracht van het al het afsterven.
Nee, nee!, ik heb het niet over individuele liefde, het kan niet zo zijn dat, ik accepteer het gewoon niet dat men denkt dat mijn liefde alleen op mijzelf slaat, alleen mijzelf gelukkig kan maken terwijl ik zie dat het zoveel anderen om mij heen gelukkig maakt, moed geeft, meesleurt in positieve gedachten die uitmonden in een onuitputtelijke hoop op verbetering, op iets mooiers, op iets... liefdevollers. Ik weet dat het niet alleen op mij slaat, daar hoeft niemand me van te overtuigen, niemand zal me van het tegendeel kunnen overtuigen, ik kan niet de enige zijn die deze liefde zo voelt en ik kan dus ook niet de enige zijn die liefde op deze manier wilt delen.
Ik ren, ik zweef, ik val, maar ik val niet echt, ik struikel over de grappen van het leven, ik zie waarom ze grappig zijn en niet pijnlijk; ik lach niet om de pijn van anderen maar ik verzacht het door naar ze te lachen, door ze te leren begrijpen, door hen mij te laten begrijpen, door hen lief te hebben zoals ik niemand anders en tegelijkertijd iedereen liefheb. Het is waar dat ik één persoon bovenal, boven iedereen zal liefhebben, maar is dat dan erg? Wat wordt verwacht van mij? De bron van alle liefde heb ik natuurlijk meer lief dan de stroompjes door het landschap die het voortbrengt, net zoals de basis van een liefhebbende familie, het hart ervan, twee innige geliefden, en hun zoon en dochter, net zoals het hart van een familie de leden zijn, niet hun huis, hun auto, en alle liefdeloze kapitalistische troep die tegenwoordig wordt geassocieerd met het hebben van een familie; zo zal mijn liefde voor haar voelen, als het hebben van een familie; dat moet toch één van de mooiste gevoelens ter wereld zijn. Mijn liefde voor anderen, daarnaast, is niet vergelijkbaar met materialistische liefde, zoals zoveel families hebben; ze zouden nog liever hun buurman laten sterven dan hun televisie afstaan. Nee, mijn liefde is voor iedereen, niet individualistisch, het heeft enkel ergens een bron, een bron die ik waarborg en eer, vereer, terecht verafgood.

love, again

Liefde voor meisjes : het vinden van een ander persoon tot wie je je op een irrationele manier voelt aangetrokken, meestal vanwege de onzekerheid over de interesse van de andere persoon in jou en relatief waardeloze kwaliteiten zoals “het maken lachen” of coolheid/status van de persoon, om vervolgens gewend te raken aan de ander tijdens de relatie en deze gewenning te verwarren met een diepzinnige en onverklaarbare band met die persoon.

Love for girls: finding another person to whom you feel irrationally attracted, most often because of the insecurity about the interest of the other person in you and relatively worthless qualities such as “making you laugh” or coolness/status of that person, to consequently get accustomed to the other person during the relationship and mistaking this habituation with a profound and inexplicable bond with that other person.

???????

Liefde voor jongens: het hebben van zoveel mogelijk seks met meisjes tot wie je je aangetrokken voelt, en als dit buiten je bereik is door wat voor omstandigheden dan ook, het behouden van een enkel meisje dankzij wie je op een regelmatige basis seks kan hebben, waardoor je uiteindelijk in een relatie belandt en je al je mannelijke vrijheid verliest.

Love for guys: having as much sex as possible with girls that you feel attracted to, and if this is unreachable for whatever reasons, retaining a single girls thanks to whom you will get sex on a regular basis, because of which you consequently end up in a relationship and lose all of your masculine liberty.

???????

Liefde zoals het zou moeten zijn, liefde zoals ik het zou willen: twee innig verliefde personen, die elkaar aanbidden op hun knieen dankzij hun gepassioneerde verlangen de ander alles te willen geven wat een mens maar te bieden heeft, zonder ook maar de kleinste egoistische gedachte.

Love as it should be, love as I want it to be: two persons deeply in love, worshipping each other on their knees thanks to their passionate desire of willing to give the other person everything that a human being has to offer, without even the smallest mention of egoistic thoughts.

...

m'endormir

Het enige moment waarop ik me waarlijk veilig kan voelen, is als ik m’n eigen paleis beklim, onder de dekens kruip die ik zelf elke nacht verwarm, waarvan ik zeker weet dat ze mij veiligheid bieden omdat er nog nooit een andere ziel onder geslapen heeft, omdat ik alleen hier mezelf kan zijn, alleen kan zijn; omdat ik niemand anders kan vertrouwen zoals ik mezelf kan vertrouwen, omdat ik in niemand zo ver kan verdwijnen als in mezelf, zodat ik me veilig voel, veilig, eindelijk veilig, niemand anders die nog durft mijn gedachten binnen te dringen, zo schijnbaar eindeloos alleen met alleen m’n eigen armen om me heen, dwalend door m’n eigen dromen.

Vriendschap en Liefde

Ik begrijp iets wat ik onbegrijpelijk genoeg eerder niet begreep.
Ik begrijp waarom je zo voorzichtig bent met liefde tussen jou en mij.
Ik begrijp dat je mijn vriendschap zo erg waardeert dat je de kans het te vernietigen misschien liever niet voor lief neemt.
Maar ik kan je een ding beloven:
Niets gaat ons vernietigen, zeker liefde niet, omdat jij en ik de liefde zelf zijn, en zonder elkaar niet meer zijn dan een gesplitst hart.

Collection of notes

It's a shame blogspot doesn't allow any spacing before a sentence starts. Now these notes look even more fucked up than they already did.

People that say chess is a complicated game forget what makes games complicated: the human factor.

There's no betrayal in chess!

---

The more I try to tame my passion, the more it becomes untameable.

---

If only my thoughts weren't constantly racing like this

... then I could have the perfect relationship.


---

Don't make any compromises with me in love;
it's like selling your soul to the devil
for only half of what it's worth.

---

Once more I wonder
what keeps us all going

what keeps us alive,

While I feel so much like dying.

---

Music is not and cannot be about musical sensation;
Instead, it's about human passion and emotion!

---

I keep thinking that I'm alive
But when I observe others around me
I notice that I'm barely breathing.

---

What makes me believe that this exclusiveness of love that I constantly and thoroughly feel is even a bit similar or at least somewhat present in anyone, any person of the other sex? Why can't I become aware that it's virtually the other way around?

---

Xenofobie is een geestesziekte.

---

Xenofobie is de meest serieuze vorm van discriminatie van onze tijd.

---

Xenofobie is de enige geestesziekte die onbehandeld blijft en de enige volledig geaccepteerde vorm van discriminatie.

---

The transition of idealism into cynicism is one of the most dangerous developments in our youngest intellectual generation.

tiny excerpt from (een) Zwarte Zomer (working title)

Onmacht doet Carlo besluiten uit de kapitalistische wereld te vertrekken, uit Nederland te vertrekken, naar Afrika te gaan, naar een land waar de maatschappelijke problemen niet zo kinderachtig zijn, niet gaan over wie meer geld heeft en het wel of niet willen afstaan van kleinzielige vrijheden, terwijl vrijheid toch niet in gradaties is te meten, althans niet meer in Westerse maatschappijen; vrijheid is een gevoel, vrijheid moet je niet kleineren met problemen die de naam niet waard zijn, met problemen die toch eigenlijk niemand serieus mag nemen. Carlo heeft de vrijheid naar een Afrikaans land te gaan wanneer en op wat voor manier hem dat belieft, een Afrikaan heeft niet dezelfde vrijheid; dat is vrijheid, niet of een immigrant in je straat komt wonen en jouw straatbeeld verpest, achterlijke mongool, vergeef me mijn terminologie; als dat de naam vrijheid draagt dan wordt het tijd ons woordenboek te herzien.

Whether or not to give in to capitalism should be the most important issue for the intellectuals to be growing up in our era. - (fictitious character) Carlo (Marx)

Het wel of niet toegeven aan kapitalisme zou de belangrijkste kwestie moeten zijn voor opgroeiende intellectuelen van onze tijd. - (fictitious character) Carlo (Marx)

Notes to an Absent Lover, #4

Zonder jou
Beleef ik niet wat ik leef.

Het Bewustzijn

Ik denk nu – hoe vaak ben ik al niet een zin zo begonnen? – dat de belangrijkste categorisatie van mensen te maken heeft met het wel of niet bewust leven, of het wel of niet bewust willen leven. Ik heb het nodig om, na voor een onbepaalde tijd door het leven te hebben gerend, terug te keren naar het bewustzijn van het moment, van een uur, van een dag en uiteindelijk van m’n leven. Sommigen zouden dit ‘reflecteren’ noemen en hoewel het er wel iets van wegheeft, noem ik het zelf niet zo. Reflecteren klinkt namelijk heel klinisch alsof het alleen gaat om de overpeinzing zelf en om het resultaat daarvan, terwijl het juist het emotionele proces van de overpeinzing, van het overdenken, van het bewustworden van het leven of een onderdeel daarvan is dat verreweg het belangrijkste is. Het is is onbelangrijk of er resultaat wordt geboekt in het intellectuele proces van het overdenken, in ieder geval onbelangrijk voor mijn categorisatie, omdat het er vooral omgaat of iemand het bewustwordingproces beleeft of er aan voorbijvliegt.
Ik heb ook wel eens gedacht dat anderen misschien een veel hogere limiet hebben dan ik voordat ze zich moeten ontladen en het dientengevolge lijkt alsof ze niet bewust leven, alsof ze de emoties die de eerste groep wel voelt niet voelen, en dat lijkt ook een logische verklaring; dat zou ook betekenen dat je je limiet misschien kan verlengen tot op een bepaald gebied waar jij je er comfortabel mee voelt. En dat zou weer betekenen dat men ervoor kan kiezen wel of niet bewust te leven, en ook dat ik er bewust voor heb gekozen zo emotioneel mogelijk te leven.

Francais

Ik heb een nieuwe reden gevonden waarom het voor mij zo urgent is een nieuwe taal, of misschien nieuwe talen, te leren. Het is niet mijn inherente interesse in alles om mij heen maar eerder een vorm van overleving die, zo denk ik nu, de belangrijkste reden voor mij is om een taal te leren. Ik merk namelijk vooral dat wanneer ik een andere taal spreek ik me beter op m’n gemak voel, en het wel of niet op m’n gemak voelen is altijd al een enorm thema geweest in mijn leven; een thema dat ik nooit genoeg uitgediept heb, waarschijnlijk door de angst om het aan te raken.

Wanneer ik een andere taal spreek dan deze, dan de taal waarmee mijn hersens gevormd zouden zijn, heb ik een nieuwe benadering van een situatie die in deze taal altijd al heeft vastgelegen. Ik begrijp de situatie hetzelfde maar ik ben niet gebonden aan een bepaalde reactie die alle creativiteit van me ontneemt; het is kennelijk ervaring in situaties in deze taal dat me vastgepind houdt, dat me dwingt om op iets te reageren zoals ik er altijd al op heb gereageerd. Het zou ook inconsistent zijn als ik dat niet deed. Maar een nieuwe taal, een nieuwe reactie; zolang het overgrote deel van de conversaties, net als taal, de oppervlakkige kant van vorm aanneemt, maakt dat het voor mij mogelijk om, zodra er een verandering van taal plaatsvindt, ook een verandering van oppervlakkige houding aan te nemen. Het is als een nieuwe laag die over me heen zit die opnieuw de situatie kan analyseren om opnieuw een keuze te maken uit wat de beste, meest interessante, meest uitdagende, etc. manier is om te antwoorden of om niet te antwoorden. Zolang het gaat om dingen die mij niet maken als persoon of die ik niet als zodanig weet te waarderen dat ik het belangrijk vind dat standpunt in elke taal uit te stralen, zal grilligheid mijn grootste persoonlijke kenmerk zijn in een taalbarrièrevrije leefomgeving, die effectief toch nooit zal bestaan. Belangrijk is dat ik het niet als negatief ervaar: het ontneemt onzekerheid omdat het mogelijkheden opent voor sociale omgang. Het maakt van mij een aangenamer persoon in gezelschap. Het verbetert mijn zelfbeeld en versterkt mijn zelfvertrouwen. Zodra mijn zelfbeeld verbetert, ben ik socialer en dus voor veel mensen een beter persoon. Het gaat uiteindelijk om wat andere mensen van je vinden want andere mensen maken je. Door middel van taal creeer ik diverse lagen van oppervlakkig reactievermogen.

à côté de la Garonne

Un point d’interrogation sur les têtes d’étudiants,

Embrouillés par l’atmosphere, dans ton estomac,

La ville en rose, mais par ici plutôt la ville urineuse;

You’re treacherous. As close as we are to the stream,

On the red grass, glass, from emptied wine bottles

Recycled, we lack all consciousness of your rapidness.

Heartbeats, and we smoke Greek cabdriver cigarettes, rolled

With paper that must’ve been used during the Trojan War

To fortify the city walls, so strong, so lasting;

I hear myself speak French but no-one else does,

Even though I think you’re listening.

Dans quelques secondes, moi, il faudra que je te raconte

L’histoire de ma vie, et donc, au lieu de cela,

Je rêve de m’immerger complètement

Dans ton corps.

De herinnering aan jouw liefde doorboort mijn schrijven,

Voor even,

En voor heel even voor altijd.

Pas ici

Gewassen door de regen

drijf ik over de wegen,

bezeten, lachend,

totdat ik uiteindelijk aanspoel

en alles ben vergeten.

Brandend van verdriet

en het waterpeil ontstegen,

jouw prille liefdeslied

verborgen in m’n hart,

zo zorgvuldig verzwegen.

Met jaloerse woorden

die de duisternis verstoren

spreek ik, ben ik

door jouw stille eerbaarheid

verloren,

Vanavond,

gloeiend en doorweekt,

als minnaar van jouw ziel,

sterf ik slachtoffer van de regen.

Letters to the Beloved, #2

Deze brief is geschreven met een vraag in gedachten die mij gesteld is door iemand die me zeer dierbaar is maar waarop ik helaas toen niet de mogelijkheid tot antwoorden voor heb kunnen vinden. Die vraag was: "denk je dat de toekomst fijn is?"

In de wetenschap zijn er veel mensen die beweren of die er de mening op nahouden dat alles wat wij kunnen voorspellen of alle waarheid die wij kunnen bereiken enkel en alleen voorspeld of bereikt kan worden met een 'probability rate', een zekere waarschijnlijkheidsfactor. Zonder al teveel in te gaan op mijn ideeen over wetenschap wil ik dit idee gebruiken als inleiding om te kunnen vertellen wat ik van de toekomst denk. Mijn toekomst staat namelijk gelijk aan mijn dromen. Mijn dromen zijn er in vele maten en soorten, sommige onrealistisch en andere misschien wat minder, maar ze hebben allemaal een ding gemeen: ik zal ze alleen kunnen bereiken door ze zo goed mogelijk na te streven. Ze zullen niet uit de hemel komen vallen op een dag om door mij omgetoverd te worden in een dagdroom (een realiteitsdroom; dat klinkt als een contradictio in terminis maar het is in feite alles behalve dat; ik heb soms momenten dat ik zo vol van geluk leef, dat mijn dromen realiteit worden, ook al staan ze nog altijd gelijk aan de toekomst) om, net als wat de mens alles en iedereen wat en die op deze wereld leeft of niet leeft heeft aangedaan en zelfs met zijn eigen soortgenoot probeert te doen, door mij aan een ketting te worden gelegd en als een servus mij op mijn wenken bedient wanneer ik daar de behoefte toe heb. Nee, ik zal er naar moeten streven deze dromen zo dicht mogelijk in mijn bereik te laten komen. Maar zelfs als ik mijn uiterste best doe, als ik mij van mijn volle macht bedien, is er nog steeds slechts een bepaalde kans dat mijn dromen waarheid worden. De vraag rest natuurlijk nog of ik denk dat mijn dromen "fijn" zijn. Daarop antwoord ik alleen dat ik graag zou willen dat je mijn dromen kon zien.

De toekomst is daarom een bepaalde waarschijnlijkheidsfactor van mijn dromen en van jouw dromen. Ik kan alleen maar hopen dat sommigen (of het liefst velen) mijn dromen delen en ook bereid zijn voor ze te vechten. Fortunately, I know you do.

I've been thinking quite some time on my first post. It should be something good, of course, but nothing too direct or personal. It should be introductory instead of diving right into the middle of something. It should be catchy but not fake.

I found something introductory when I finished reading 'Impulsen', a collection of poems by Dutch writer Hendrik de Vries. He entitled it 'II' in a section called 'Grensgebieden', but I will simply call it

Zomer

Vrieskou, die moordzuchtige woei.
Eindlijk warmte, als vreugde-beving.
Wilde tuin, in voorjaarsbloei.
Eigen diepvertrouwde omgeving.
Groots festijn van 't nieuw ontstaande.
Maar daarboven:
Wat hij nauwlijks dorst geloven:
Zulk een weerkeer, zo'n herleving
Van wie hij verloren waande.