m'endormir

Het enige moment waarop ik me waarlijk veilig kan voelen, is als ik m’n eigen paleis beklim, onder de dekens kruip die ik zelf elke nacht verwarm, waarvan ik zeker weet dat ze mij veiligheid bieden omdat er nog nooit een andere ziel onder geslapen heeft, omdat ik alleen hier mezelf kan zijn, alleen kan zijn; omdat ik niemand anders kan vertrouwen zoals ik mezelf kan vertrouwen, omdat ik in niemand zo ver kan verdwijnen als in mezelf, zodat ik me veilig voel, veilig, eindelijk veilig, niemand anders die nog durft mijn gedachten binnen te dringen, zo schijnbaar eindeloos alleen met alleen m’n eigen armen om me heen, dwalend door m’n eigen dromen.

I DON'T GIVE A SHIT ABOUT YOU.

YOU're the one messing up the system, supporting it like a cheerleader during a football match.
I don't give a shit about you, you're not doing anything to improve it.
What the fuck are you talking about, marriage problems, don't fucking bother me with that.
I don't give a shit about you and your rose.
What are you being insecure about? The way you look? Let's see how you'll look after having died from famine.
What the fuck is going on in this sick society?
I don't give a shit about you, who do you think you are, the queen of the proms?
Oh you are, now tell me why I would ever give a shit.
Go fuck yourself and your ego.
I don't fucking care about your facebook.
I hope you choke on your cigarettes.
Let's smash some mirrors on the wall tonight.

Alles en Niets / Tout et Rien

Nothing

Everything,

Both in my desirous hands.

---

Everything equals too much. When there's nothing left to desire, you will enter a permanent state of decadence, which will eventually kill you either physically or mentally or both. Therefore, when everything equals too much, everything equals sadness and misfortune.

---

My love for you feels like everything I will ever need.

---

My life is continuously divided by the following discrepancy, keeping mostly in mind the positive connotation given to the word by people:

Losing everything
=
Having nothing to lose

---

Is this true? When I lose you, if I lose you, will I be as neutral as if I had never met you? The obvious answer is that you will definitely FEEL worse, and that begs an altogether different and more important question. Can you separate feeling something and being something? Could it be that you feel worse but that in fact you're BEING as if nothing had ever happened? If that is true, then the ancient rational vs. emotional issue is of much more importance than I had ever imagined.

---

It is only in nothing that we search for all.

Het Bewustzijn

Ik denk nu – hoe vaak ben ik al niet een zin zo begonnen? – dat de belangrijkste categorisatie van mensen te maken heeft met het wel of niet bewust leven, of het wel of niet bewust willen leven. Ik heb het nodig om, na voor een onbepaalde tijd door het leven te hebben gerend, terug te keren naar het bewustzijn van het moment, van een uur, van een dag en uiteindelijk van m’n leven. Sommigen zouden dit ‘reflecteren’ noemen en hoewel het er wel iets van wegheeft, noem ik het zelf niet zo. Reflecteren klinkt namelijk heel klinisch alsof het alleen gaat om de overpeinzing zelf en om het resultaat daarvan, terwijl het juist het emotionele proces van de overpeinzing, van het overdenken, van het bewustworden van het leven of een onderdeel daarvan is dat verreweg het belangrijkste is. Het is is onbelangrijk of er resultaat wordt geboekt in het intellectuele proces van het overdenken, in ieder geval onbelangrijk voor mijn categorisatie, omdat het er vooral omgaat of iemand het bewustwordingproces beleeft of er aan voorbijvliegt.
Ik heb ook wel eens gedacht dat anderen misschien een veel hogere limiet hebben dan ik voordat ze zich moeten ontladen en het dientengevolge lijkt alsof ze niet bewust leven, alsof ze de emoties die de eerste groep wel voelt niet voelen, en dat lijkt ook een logische verklaring; dat zou ook betekenen dat je je limiet misschien kan verlengen tot op een bepaald gebied waar jij je er comfortabel mee voelt. En dat zou weer betekenen dat men ervoor kan kiezen wel of niet bewust te leven, en ook dat ik er bewust voor heb gekozen zo emotioneel mogelijk te leven.

Equilibrium of Youth

It’s exactly days like these that make me reconsider my assumptions about finding a balance in life. It is, at the moment, as tempting as it can get to not want to find a balance and to live simply where the wind takes me. Had you asked me yesterday, I would have replied there was nothing else but wanting to have balance or the road towards balance on my mind; but today, I feel I can hold it out a couple of days longer without, at least until my heart warns me it might stop beating unless I put it back on the shelf, where I’m sure it can rest peacefully, fully supplied with blood but drained from all life.

Francais

Ik heb een nieuwe reden gevonden waarom het voor mij zo urgent is een nieuwe taal, of misschien nieuwe talen, te leren. Het is niet mijn inherente interesse in alles om mij heen maar eerder een vorm van overleving die, zo denk ik nu, de belangrijkste reden voor mij is om een taal te leren. Ik merk namelijk vooral dat wanneer ik een andere taal spreek ik me beter op m’n gemak voel, en het wel of niet op m’n gemak voelen is altijd al een enorm thema geweest in mijn leven; een thema dat ik nooit genoeg uitgediept heb, waarschijnlijk door de angst om het aan te raken.

Wanneer ik een andere taal spreek dan deze, dan de taal waarmee mijn hersens gevormd zouden zijn, heb ik een nieuwe benadering van een situatie die in deze taal altijd al heeft vastgelegen. Ik begrijp de situatie hetzelfde maar ik ben niet gebonden aan een bepaalde reactie die alle creativiteit van me ontneemt; het is kennelijk ervaring in situaties in deze taal dat me vastgepind houdt, dat me dwingt om op iets te reageren zoals ik er altijd al op heb gereageerd. Het zou ook inconsistent zijn als ik dat niet deed. Maar een nieuwe taal, een nieuwe reactie; zolang het overgrote deel van de conversaties, net als taal, de oppervlakkige kant van vorm aanneemt, maakt dat het voor mij mogelijk om, zodra er een verandering van taal plaatsvindt, ook een verandering van oppervlakkige houding aan te nemen. Het is als een nieuwe laag die over me heen zit die opnieuw de situatie kan analyseren om opnieuw een keuze te maken uit wat de beste, meest interessante, meest uitdagende, etc. manier is om te antwoorden of om niet te antwoorden. Zolang het gaat om dingen die mij niet maken als persoon of die ik niet als zodanig weet te waarderen dat ik het belangrijk vind dat standpunt in elke taal uit te stralen, zal grilligheid mijn grootste persoonlijke kenmerk zijn in een taalbarrièrevrije leefomgeving, die effectief toch nooit zal bestaan. Belangrijk is dat ik het niet als negatief ervaar: het ontneemt onzekerheid omdat het mogelijkheden opent voor sociale omgang. Het maakt van mij een aangenamer persoon in gezelschap. Het verbetert mijn zelfbeeld en versterkt mijn zelfvertrouwen. Zodra mijn zelfbeeld verbetert, ben ik socialer en dus voor veel mensen een beter persoon. Het gaat uiteindelijk om wat andere mensen van je vinden want andere mensen maken je. Door middel van taal creeer ik diverse lagen van oppervlakkig reactievermogen.

à côté de la Garonne

Un point d’interrogation sur les têtes d’étudiants,

Embrouillés par l’atmosphere, dans ton estomac,

La ville en rose, mais par ici plutôt la ville urineuse;

You’re treacherous. As close as we are to the stream,

On the red grass, glass, from emptied wine bottles

Recycled, we lack all consciousness of your rapidness.

Heartbeats, and we smoke Greek cabdriver cigarettes, rolled

With paper that must’ve been used during the Trojan War

To fortify the city walls, so strong, so lasting;

I hear myself speak French but no-one else does,

Even though I think you’re listening.

Dans quelques secondes, moi, il faudra que je te raconte

L’histoire de ma vie, et donc, au lieu de cela,

Je rêve de m’immerger complètement

Dans ton corps.

De herinnering aan jouw liefde doorboort mijn schrijven,

Voor even,

En voor heel even voor altijd.

I am not I

- Juan Ramon Jiminez

I am not I.
I am this one
walking beside me whom I do not see,
whom at times I manage to visit,
and whom at other times I forget;
the one who remains silent while I talk,
the one who forgives, sweet, when I hate,
the one who takes a walk when I am indoors,
the one who will remain standing when I die.

70 (65) years

A tale of prospective growth

The moment I wake up, I will have forgotten what it was that was troubling me the day before. Needless to say, something that is only troubling for one day (or less) can hardly be called a distinct trouble; it’s rather like noticing that you’ve just finished the peanut butter and feeling vexed about not being able to eat your next sandwich with peanut butter, while somewhere during that process another part of you has already realized cheese tastes much better with this kind of bread anyway. I don’t know what to call troubles like these and I don’t know what to remember of yesterdays, almost as much as I fail to take any pills that are forced upon me by physical prescription. Let’s face it: it has become illegal to die nowadays. Perhaps one thinks that the moment all your troubles have gone away, along with your short and long term memory, there is eternal bliss ahead of you. Instead, I tell you, not remembering what troubles you is much worse than remembering it for, in fact, rather surprisingly, you will always remember that you do not remember anything. Life is a memory falling apart in front of you, with your claws – for that is what they have become, and for some have always been – clinging on to a vast emptiness, and your feet barely walking upon it. For so long, I haven’t dared take another step.

Today is one of the better days. I think I can recall things more clearly than yesterday or the day before that but at the same time I can’t decide whether I’m awake or sleeping. I also think the drugs have made me more numb than usual. I speak French to myself, English to my paper and Dutch to my dead dog. I have accomplished what I was meant to accomplish in this life. In books, when they have reached the part after the epilogue, there is nothing but empty white spaces on an even whiter page. I’m quite sure about my thoughts on the after-life, still, whatever I may have thought about it before; but I don’t believe that I could ever have been so stupid as to believe in something being written on those white pages of books. It is obvious that they are empty. In a way, my life’s the same now. The page is still there but the story has already ended. It seems like the pen could start writing – wait, I mean like the computer could start typing new words any moment, sort of like the half-way break in theater. But there are way too many breaks on this page. Something feels odd. And today, today is one of the better days, one of the clearer ones. When I look up to the ceiling, I imagine an outside sky bluer than the one on the day I met you. Now I remember you and forget you again before I realize that I either remembered or forgot you. Today is one of the better days, one of the clearer ones, and I rise myself from my bed to get the feather to use the last drops of ink that are about to dry up without having written another word.

My heart has started beating just for the occasion, albeit just a little bit, but I don’t desire more. My feet have started walking and the feather has started writing, scribbling words that are incomprehensive and non-lingual, although I’m sure others exist that will be able to read it – not many, perhaps, but some might exist. I’m sure of it. My eyes see one of the largest dunes they can remember – images are easier to remember than thoughts, aren’t they? They are even larger than the one on which we laid ourselves that day, one of the days I met you for the first time. On other days, I would so much like to have met you again for the first time, on that dune, larger than this one, but today I walk past it. I can smell the salt, occasionally smeared through some of the earlier and later and middle pages in the book. I walk until it is only water I feel, and, exhausted, I realize that I need to write only a bit longer. It is much darker than before and I relive the happiness of the clear morning. The day will come to an end soon. The water is even saltier on my hand than it is in the book. My skin takes in the salt and my hands wither before my eyes, as do my feet and knees, and almost my waist now. My fingers stop writing as my head submerges in the sea water and I float towards the emptiness of my memories.